Dugay-dugay na pud ko wala kadalikyat diri. Apan dili kini nagpasabot nga wala na koy labot sa kalibutan sa blogging. Ang blogging usa ka samin sa kinabuhi, samin sa mga kaagi nga way laing tumong kung dili ang motudlo sa mga dapat buhaton ug mga dili dapat buhaton.
Dili na mahilain sa usa ka tawo ang iyang mga sugilanon sa kinabuhi--mahisulat man kini o mahibilin nga handurawan. Wala lamang gipili ni Batang Yagit na magpabilin sa iyang alampatakan ang iyang mga kaagi, iya pa gayud nga gisulat kini aron makutluan ug pagtulon-an sa uban.
Ang ordinaryong blog magsige ra ug yaw-yaw mahitungod sa ilang kinabuhi ug kinabuhi sa uban. Diha lang kutob. Unsa may matun-an nimo diha? Ang uban? kutob ra mulingaw... Apan kay Batang Yagit, balanse. Inubanan sa iyang mga yaw-yaw sa kinabuhi, ang iyang paglantaw sa mga butang: nakaayo ba kini? adunay sayop? unsang angay buhaton? ug uban pa.
Alang sa usa ka maistra, hinaut nga mahatagan ug atensyon ang mga blog sa kabatan-onan aron makahatag kini ug lamdaman. Sa samang paagi, makahatag kita ug kabilin nga gihatagan nato ug higayon ang mga sama ni Batang Yagit na makalugar sa atong katilingban.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment