Huling Hirit ni Loloy

Noong papatapos na ang taon. Hinayaan ko silang magbigay ng mga suhestiyon para sa susunod na taon. Imbis na magsulat ukol sa aking nais mabasa. Eh, si Loloy nagsulat nga ng bagay na nanaisin ko ring makita.

Bilang guro, damang dama ko kung paano ako pinahahalagahan ng batang ito. I can't forget the time he took revenge on someone who made me cry. I know it's crazy to pee on someone's chair and put some glue to defend a teacher. Ngunit naramdaman ko talagang may nagmamahal sa akin na kayang mag pakasira, o mabigyan ng parusa makaganti lang sa mga taong walang ginawa kung hindi saktan ako. Seldom do people defend me because they think I can do everything. But hey, I'm like any other.

Masarap ang pakiramdam ng may nagmamahal. Sana nga buhay na ang nilalang na magsusulat sa akin ng mga salitang isinulat ni Loloy--hindi dahil yan ang nasa sa kanyang damdamin kung hindi dahilan nya ito na isinasabuhay. ^^